در فضیلت آموختن

بیمارستان امام رضا (علیه السلام) را سال ها پیش آلمانی ها در مشهد ساختند…

در عکس زیر ساختمان اصلی بیمارستان را می بینید (ساختن عکس های پانوراما را واقعا دوست دارم):

ساختمان اصلی بیمارستان

می بینید که ساختمان خیلی بزرگی نیست. فکر می کنید آلمانی ها چه مقدار فضا برای اطراف این ساختمان در نظر گرفته اند؟

عکس بالا عکس هوایی بیمارستان امام رضاست. ساختمان با سقف قرمز در وسط، ساختمانی است که در بالا دیدید و تمام فضای اطراف این ساختمان به عنوان فضای سبز بیمارستان در نظر گرفته شده بوده است. پس از آن به مرور برای توسعه بیمارستان از فضای وسیع اطراف آن استفاده کرده اند و ساختمان های بعدی را که در عکس می بینید ساخته اند…

جالب است بدانید که راه ها در این بیمارستان از چهاربانده تنگ تر نیستند و اطراف هر ساختمان هم فضا های وسیعی در نظر گرفته شده است.

این کارِ سال ها پیشِ آلمانی هاست. فضای گسترده ای که آن زمان برای بیمارستان در نظر گرفته شده هنوز برای توسعه و ساخت و ساز استفاده می شود و فضای سبز بیمارستان هم نقش موثری در بهبود بیماران دارد.

سال ها بعد ما (مهندسان بومی!) در بیابان خدا (که هیچ محدودیتی برای زمین نداریم) مسکن مهر می سازیم تا برای بی خانمانی مردم مسکنی باشد ولی راه های آن را دو بانده می سازیم! و فکر نمی کنیم که خلق الله صبح زود از شهرک دور از شهرشان چه طور باید با ماشین هایشان خود را به محل کار برسانند و… تا ثریا می رود دیوار کج!

ای کاش بیاموزیم!

0

6 فکر می‌کنند “در فضیلت آموختن

  1. محسن پریژه

    −چرا در باب راه دسترسی با شما هم عقیده نیستم؟! −چون هزینه‌ی راه چهار بانده امروز بسیار سنگین است و نیازی هم به آن نیست چون هنوز جمعیت ساکن نشده‌اند و قشر ضعیف هم از هزینه‌ی آن بر نمی‌آیند. *چندسال پیش وزیر راه می‌گفت هر متر راه بزرگ‌راهی(همان چهاربانده شما) ۵۰۰میلیون تومان خرج دارد یعنی اگر فقط نیاز به صدمتر بزرگ‌راه باشد حدود ۵۰ میلیارد سربار طرح خواهد شد البته اگر قیمت روز بیش‌تر نباشد.

    پاسخ
    1. مصطفی نظرزاده

      یک توضیح دیگه هم بدم:
      این که گفتم دو بانده، نه یعنی دوباند رفت، دو باند برگشت! یعنی دو باند به معنی واقعی برای رفت و برگشت! یعنی اگر یه ماشین پارک کنه یه باند برای رفت و آمد می مونه! چند تا علامت تعجب بذارم؟
      خیابون های فرعی مسکن مهر قم اینه وضعشون؛ حالا جاهای دیگه رو ندیدم امیدوارم جاهای دیگه بهتر باشه.
      هزینه راه و خیابون رو قرار نیست مردم بدن وظیفه دولته اگر می خواد یه کاری کنه برای مردم فکر همه جاش رو یه جوری بکنه که زندگی مردم بعدا مختل نشه.

      پاسخ
  2. محسن پریژه

    هوالحق؛ سلام دوباره؛ فکر کنم مزاح می‌کنید. صدسال آینده؟! دقت داشته باشید طرح آمایشی و توسعه نه ساخت سازه را می‌گوییم. سند چشم‌انداز توسعه‌ی ایران بیست‌ساله است. چینیان می‌گویند: اگر هدف یک‌ساله داری گندم بکار، اگر هدفت ده‌ساله است درخت و اگر صدساله انسان تربیت کن. عقل حکم می‌کند که طرح‌های توسعه‌ای بر اساس جمعیت و استعداد یک‌نقطه در نظر گرفته شود. شاید به هدف یک‌ساله رسید شاید یک‌صده. در طرح عسلویه اگر چشم‌انداز صدساله باشد پس نباید اصلاً در آن‌منطقه چیزی ساخت چون تا هفتاد یا هشتادسال آینده نفت و گازی در جهان موجود نخواهد بود و همه مصرف می‌شوند. مثالاً در باب همین بیمارستان، آلمان‌ها بیمارستانی مطابق نیاز با فناوری روز ساخته‌اند، استعدادسنجی کرده‌اند و زمین‌های اطراف و بلوار‌ها را درنظر گرفته‌اند اما نقشه‌ی سازه‌ی جدید نداده‌اند. زمانی برای ساخت سازه‌های جدید در نظر نگرفته‌اند بلکه فضایی را با توجه به استعداد مشهد در نظر گرفته‌اند تا در صورت لزوم از آن بهره بردار شود. فناوری سالیان پیش، جواب‌گوی امروز نیست چنان‌چه بیست‌سال پیش کسی نمی‌دانست اینترنت چیست؟ اما امروز طرح اتصال با فیبرنوری روی میز طراحان قرار می‌گیرد. امیدوارم حداقل درس اقتصاد مهندسی را پاس کرده باشید تا بدانید که در اقتصاد غربی هم چنین طرح‌هایی دیده نمی‌شود. امیدوارم یادتان نرفته باشد که طرح مسکن مهر برای خانه‌دار کردن افرادی‌ست که توان مالی خرید یا ساخت خانه ندارند پس باید هزینه‌ی تمام شده کاهش یابد و از هزینه‌هایی کاست. در آینده شاید جمعیت به حد نساب نرسید شاید هم بیش‌تر شد و لازم بود دوراه دست‌رسی در نظر گرفت. شاید خطوط ریلی هم به طرح افزوده شد و هزار شاید دیگر چون نیاز آن‌روز مشخص نیست و فناوری روزش و هزینه‌های دیگر. خلاصه کلام: استعدادسنجیده می‌شود و نیاز مشخص؛ سپس بر اساس نیاز و با در نظر گرفتن استعداد طرحی در نظر گرفته می‌شود. یاحق؛

    پاسخ
    1. مصطفی نظرزاده

      ممنون از مطلب طولانی و مفیدتون.
      قبول دارم که نظرم درباره پیش بینی صد سال آینده اشتباه بود.
      من مسکن مهر را مثال زدم برای مشکل اساسی عدم آینده نگری در طرح ها
      ولی در همین مسکن مهر اگر در آینده نیاز به راه دسترسی بیشتری بود کجا قرار است ساخته شود؟ با خراب کردن آپارتمان های ۴،۵ طبقه؟! با هزار مشکل خریدن خانه ها از مردم و تخریب آن ها و…
      من همه حرف های شما را قبول دارم اما باور نمی کنم که در مسکن مهر ذره ای پیش بینی آینده شده باشد (یعنی در همه طرح های شهرسازی نه فقط این یکی) وضعیت این راه ها حتی جواب گوی نیاز امروز مردم نیست تا چه رسد به نیاز ۱۰ سال و ۲۰ سال آینده!
      بگذریم از مسائل بسیار مهمی مانند مدرسه، مسجد، فضای سبز و… که اصلا نیست!

      پاسخ
  3. محسن پریژه

    هوالحق؛ سلام بر شما؛ دوبانده بودن دلیل بر بد بودن ندارد چنانچه مسکن مهر اصل را بر کم هزینه بودن گذاشته است. بد آن است که فکر توسعه شهرک نشده باشد، یعنی طرحی کامل وجود نداشته باشد و همین‌‌جوری یک‌شبه کار کرده باشند به این‌معنی که طرح بزرگ داشته باشند ولی فعلاً کم‌کم و مطابق نیاز روز گوشه‌ای از طرح را عملی کنند. یاحق؛

    پاسخ
    1. مصطفی نظرزاده

      طرح کامل داشتن برای توسعه، لازمه اش این است که از الان حداقل راه و جاده به اندازه کافی برای صد سال آینده در نظر گرفته بشه. البته این روبنایی ترین و ظاهری ترین سطح پیش بینی آینده است، دیگر لوازم و زیر ساخت ها هم هستن که دیده نمی شن.
      ولی وقتی مهندسان بومی ما در این سطح هم فکر آینده رو نمی کنن، برای مسائل زیربنایی تر آدم نگران می شه.

      پاسخ

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *