هزار آفرین بر غم باد!

غم بی منطق و بی خود برنامه های امسال ماه رمضان را نمی فهمم!

از زوزه های عاشقانه شعر آخر «ماه عسل»* بگیر که بیچاره خلق الله باید قبل از اذان و افطار این آواز ناساز را بشنوند، تا شعر آخر «مادرانه»*؛ و حتی برنامه مثلا طنز «خروس» هم آوازی غم ناک دارد!

واقعا چرا؟ با چه منطقی؟ اگر این همه غم ناکی برای لزوم پخش برنامه ها در نوزدهم تا بیست و یکم رمضان است که می شود در آن چند روز شعر آخر برنامه را پخش نکرد! یا این که زبانم لال در آن چند شب شعری در وصف حضرت علی (علیه السلام) پخش شود (اگر چه هاشا و کلا که صدا و سیما دست به چنین اقداماتی بزند دور باد از دامان آن سازمان این اتهامات!) هر چند که سریال های (مثلا) طنز در آن چند روز پخش نمی شوند و خلاص!

این وسط فقط پایان بندی سریال «دودکش» اندکی به محتوای آن مرتبط است و غم گینی آن هم قابل تحمل است.


 

* چا دارد تشکر کنم از احسان علیخانی به خاطر ادب و رعایت نزاکتش. سال های قبل واقعا تحمل سوالات ناراحت کننده و توهین آمیزش را نداشتم! ولی امسال می بینم که حتی بعضی از مسائلی که بیانشان آن چنان هم منافی ادب نیست را با لفافه ای از ادب بیان می کند. ممنون!

* پخش فیلم هایی که هیچ ربطی به معنویت و ماه رمضان ندارند را واقعا درک نمی کنم، اگر بنا نیست که برنامه ها در ماه رمضان تغییری کنند پس اصطلاح «سریال مناسبتی» به چه معناست؟ اگر می گوییم «سریال مناسبتی» باید مناسبتی با رمضان داشته باشد و گر نه برنامه های صدا و سیما تغییری نکند و بر طبق همان روال سابق پخش شود! در سال های گذشته شاهد پخش سریال های بی ربط زیادی بوده ایم و این واقعا تاسف آور است.

0

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *